ΚΥΡΙΑΚΗ 09 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2025
ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ’ ΛΟΥΚΑ
Λουκάς η ́ 41 – 56
Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα που ακούσαμε σήμερα μας μιλάει για ένα θαύμα που έκανε ο Ιησούς Χριστός. Δυστυχώς όμως, σήμερα, βρι σκόμαστε στην τραγική θέση να διστάζουμε και να μην τολμάμε να μι λήσουμε για τέτοια θέματα. Ο λόγος είναι ότι κανείς δε θέλει να ακούσει και να καταλάβει. Έγινε τόσο αγωνιώδης η ζωή μας κι είναι τέτοια η βιασύνη μας που δε μένει καιρός να σκεφτούμε και να μιλήσουμε για τέτοια πράγματα. Μας έπνιξε η αμφιβολία, μας ξέρανε η απιστία και δεν μπορούμε πια να δούμε τίποτα πέρα από τις καθημερινές μας δραστηριότητες και τα επίγεια προβλήματα κι έτσι δεν μπορούμε να νιώσουμε συγκίνηση και ενθουσιασμό για τα θεία και τα ουράνια. Και δε φτάνει που δεν τολμάμε, αλλά και ντρεπόμαστε· ντρεπόμαστε να δείξουμε πως πιστεύουμε και να κάνουμε το σταυρό μας. Και όταν θέλουμε να δικαιολογηθούμε, επαναλαμβάνουμε την ίδια στερεότυπη φράση «εδώ ο κόσμος χάνεται κι εμείς θα μιλάμε για θαύματα».
Με τέτοιο αρνητικό πνεύμα αντιμετωπίζουμε σήμερα τα θαύματα των Ευαγγελίων, στη ζωή μας σήμερα, υπάρχει η δουλειά, το τρέξιμο, το αγκομαχητό, οι ξέφρενοι ρυθ μοί, η χορτασιά και η απόλαυση. Τρέχουμε όλοι, χρησιμοποιούμε όλα τα μέσα συγκοινωνίας και επικοινωνίας για να προλάβουμε τις δουλειές μας και καταναλώνουμε όσα μπορούμε περισσότερα για να ικανοποιήσουμε τις άμετρες επιθυμίες μας. Εδώ τίθεται το εξής ερώτημα, μήπως ο καιρός μας είναι ο ίδιος με εκείνον που λέει η Αγία Γραφή πριν από τον κατακλυσμό, όπου οι άνθρωποι «έτρωγαν, έπιναν, αγόραζαν, πουλούσαν, έχτιζαν σπίτια και ήλθε ο κατακλυσμός και εξαφανίστηκαν όλα». Μέσα στην εξαντλητική εργασία και δραστηριότητα, στην πίστη και τη λατρεία προς τον εαυτό τους, στον πλούτο και στα υλικά αγαθά των πολλών και στην πείνα και την εξαθλίωση των περισσοτέρων, δεν κατάλαβαν οι άνθρωποι, όπως μας λέει η Αγία Γραφή πότε ήλθε η καταστροφή. Διαπιστώνουμε, δυστυχώς στις ημέρες το πρώτο, δηλαδή τον τρόπο ζωής και ευχόμαστε να μην έλθει το δεύτερο, δηλαδή η καταστροφή.
Η ευχή για να την ακούσει ο Θεός πρέπει να είναι η αρχή μιας καλής θέλησης και το τέλος μιας φιλότιμης προσπάθειας. Διαφορετικά δεν πιάνει η ευχή και τα πράγματα ακολουθούν το φυσικό τους δρόμο. Τότε δε γίνεται θαύμα. Όταν είναι να επέμβει ο Θεός στον άνθρωπο, τότε χρειάζεται η συγκατάθεσή του. Εδώ πρέπει να θαυμάσου με πόσο ο Θεός σέβεται την ανθρώπινη ελευθερία, για την οποία όλοι σήμερα φω νάζουμε μα κανένας δεν την προσέχει και δε τη λογαριάζει. Γιατί ο καθένας μας την ελευθερία τη βλέπει για προσωπικό του δικαίωμα, όμως η ελευθερία είναι πρώτα χρέος κι ύστερα δικαίωμα. Μπροστά στην απιστία μας θα λέγαμε ότι δένονται τα χέρια του Θεού. Το θαύμα είναι στην αγάπη και τη δύναμη του Θεού να το κάνει και στη θέληση και στην εξουσία τη δική μας να το δεχθούμε.
Ο Ιησούς Χριστός πριν από το θαύμα ρωτάει «Πιστεύετε ότι δύναμαι τούτο ποιή σαι;» και δεν προχωράει αν δεν έχει την απάντηση εκείνων προς τους οποίους κάνει την ερώτηση. Και μετά το θαύμα λέει σχεδόν πάντα «Η πίστις σου σέσωκέ σε». Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν ο Θεός μπορεί να κάνει το θαύμα, αλλά εάν ο άνθρωπος θέλει να το δεχθεί. Το δεύτερο έχει τόση σημασία, ώστε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός είναι σαν να αναγνωρίζει ότι κάθε φορά το θαύμα οφείλεται στην πίστη των ανθρώπων. Το θαύμα δεν είναι μαγική πράξη, αλλά αποτέλεσμα προσωπικής σχέσης των ανθρώπων με το Θεό. Να το αρνηθούμε αυτό δεν μπορούμε, εκτός και αν αρνηθούμε όλο το Ευαγγέλιο και κατ’ επέκταση την Εκκλησία. Που σημαίνει ή πιστεύουμε και έχουμε το Ευαγγέλιο ως οδηγό στη ζωή μας, ή απλά δεν πιστεύουμε.
Η Εκκλησία κάθε Κυριακή κηρύττει το λόγο του Θεού, και ο λόγος του Θεού είναι το Ευαγγέλιο. Οποιαδήποτε λογική ή αντίληψη έξω από το Ευαγγέλιο δεν είναι του Θεού και δεν ανήκει στην Εκκλησία, και οποιαδήποτε δικαιολογία για την απουσία μας από την εκκλησία δεν ανήκει στο Ευαγγέλιο. Εμείς χρέος έχουμε ως χριστιανοί και με πίστη να πηγαίνουμε στην Εκκλησία, να ακούμε το Ευαγγέλιο να το έχουμε οδηγό στη ζωή μας και να το κάνουμε πράξη.
Ιερεύς Χρήστος Μ. Ψαριανός
