ΚΥΡΙΑΚΗ Ι ΛΟΥΚΑ ΚΥΡΙΑΚΗ

07 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2025

Λουκάς ιγ ́ 10-17

Για δύο πράγματα βρέθηκε εκείνο το Σάββατο η συγκύπτουσα στη συναγω γή, για να προσευχηθεί και για να ακούσει το θείο λόγο. Γι’ αυτά τα δύο πήγε στη συναγωγή με την ελπίδα να βρει παρηγοριά στην ταλαιπωρία 

της. Και δεν πήγε βέβαια για πρώτη φορά, μα σήμερα βρήκε περισσότερο από ό,τι έλπιζε και περίμενε, λυτρώθηκε από την αρρώστια, που τη βασάνιζε δεκαοχτώ χρόνια. Δεν είναι μικρό πράγμα, και χρειάζεται πολλή πίστη και μεγάλη αντοχή να ση κώνεις δεκαοχτώ χρόνια την αρρώστια και τον πόνο σου και να μη σου λείπει η ελπίδα πως κοντά στο Θεό θα βρεις παρηγοριά και ξεκούραση. Ό,τι να πούμε εδώ είναι λόγια χαμένα, γιατί στον καιρό μας δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι πάει να πει να σηκώνεις το σταυρό σου και να ακολουθείς το Χριστό. Κι όσοι λέμε πως είμαστε χριστιανοί κάπως αλλιώς εννοούμε και θέλουμε την πίστη μας, τάχα πιο συγχρονισμένη και κομμένη στα μέτρα των κοινωνικών μας αντιλήψεων, Το κήρυγμα του Ευαγγελίου είναι βέβαια κοινωνικό, μα αυτό που λέμε κοινωνία θέλει ανθρώπους με ελεύθερη συνείδηση, και τέτοιους ανθρώπους μόνο ο σταυρωμένος Χριστός κάνει, που σταυρώνονται μαζί με τον Ιησού Χριστό για να αναστηθούν μαζί του. 

Εκείνο το Σάββατο στη συναγωγή ο Ιησούς Χριστός είδε τη γυναίκα με το κυρτωμένο σώμα και της είπε, «γυναίκα λυτρώθηκες από την αρρώστια σου» και ακούμπη σε επάνω της το χέρι του. Ο Θείος λόγος είναι συγχρόνως και έργο, και η άρρωστη γυναίκα έγινε αμέσως καλά. Κανένα εμπόδιο δεν μπορεί να μπει ανάμεσα στο Θεό που ζητάει τον άνθρωπο για να τον σώσει και στον άνθρωπο που ζητάει το Θεό για να σωθεί. Ούτε το Σάββατο. Γιατί πάνω από όλα είναι ο άνθρωπος, πάνω και από το νόμο και τις εντολές του Θεού. Ο νόμος και οι εντολές και το Σάββατο δόθηκαν όλα για τον άνθρωπο, και μέσα στο νόμο και τις εντολές υπάρχει ο άνθρωπος και αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Άραγε μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τους νόμους των ανθρώπων κι όταν ακόμα οι κυβερνήτες και οι νομοθέτες λένε πως ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους; Όμως για να ενδιαφερθείς ειλικρινά για τον άνθρωπο, πρέπει να ξέρεις τι είναι ο άνθρωπος, ολόκληρος και το σώμα και η ψυχή του. Κάθε νομοθεσία που αγνοεί τον άνθρωπο σαν πρόσωπο, που δε θέλει να ξέρει τι πραγματικά είναι ο άνθρωπος, είναι νομοθεσία κακή και ανελεύθερη. 

Πολλά εμπόδια παρεμβάλλονται, για να σταματήσει κάθε καλό, που θα μπορούσαν να κάνουν οι άνθρωποι, εκείνοι που δε θέλουν να καταργήσουν το νόμο, αλλά να τον ξεπεράσουν και να τον συμπληρώσουν θετικά. Γιατί ο νόμος και κάθε νόμος είναι πάντα αρνητικός και έχει ανάγκη από συμπλήρωση και θετική ερμηνεία. Αυτό κάνει πάντα ο Ιησούς Χριστός, δεν καταργεί το νόμο, αλλά τον συμπληρώνει και τον ερμη νεύει για το συμφέρον του ανθρώπου, αφού ο νόμος είναι πάντα για τον άνθρωπο. Το πρώτο εμπόδιο που συναντάει κανείς είναι η υποκρισία. Να λες πως ενδιαφέρεσαι για το νόμο, γιατί δε θέλεις να ευεργετήσεις τον άνθρωπο. Να παριστάνεις το φρουρό του νόμου, να διαμαρτύρεσαι για την τάξη και την τήρηση του νόμου και δίπλα σου οι άνθρωποι να υποφέρουν. Όλοι αυτοί οι υποκριτές είναι αυτοί που ποτέ τους δε δούλε ψαν και ποτέ τους δε κουράστηκαν και πάντα είναι πρώτοι σε κάθε κατάσταση. Και ποτέ δεν τους νοιάζει για αυτούς που σταυρώνονται κάθε μέρα, και πεθαίνουν πάνω στο χρέος τους, που τρώνε το ψωμί τους με ιδρώτα, που σκοτώνονται για την πατρίδα τους, που θυσιάζονται για την πίστη τους. 

Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν και ο αρχισυνάγωγος εκείνη την ημέρα στη συναγωγή. Ο Ιησούς Χριστός τον είπε υποκριτή, ψεύτη δηλαδή και θεατρίνο, που άλλος ήταν και άλλος ήθελε να φανεί. Τον πονούσε τάχα ο νόμος κι η εντολή του Σαββάτου και δεν τον συγκινούσε το καλό, που το έβλεπε μπροστά τα μάτια του. Όλοι οι όμοιοι με τον αρχισυνάγωγο και στην Εκκλησία και στην πολιτεία πάντα το ίδιο φωνάζουν «Πάνω από όλα είναι ο νόμος, οι εντολές, οι ιεροί κανόνες, η τάξη και η παράδοση». Κανείς δεν το αρνείται αυτό. Μα ο νόμος και οι εντολές και η παράδοση είναι όλα για τον άνθρωπο. Όταν ταλαιπωρείς και σκοτώνεις τον άνθρωπο τότε τι σου χρειάζεται ο νόμος. Όταν γκρεμίζεις την Εκκλησία τι τους θέλεις τους κανόνες, Όταν δεν ξέρεις τον άνθρωπο τι μιλάς για το Θεό; 

Αν δεν αγαπάμε το συνάνθρωπό μας τότε δεν μπορούμε να αγαπάμε το Θεό. Αν δεν αγαπάμε τον συνάνθρωπό μας, αυτόν που είναι δίπλα μας τότε λέμε ψέμματα πως τάχα ενδιαφερόμαστε για την κοινωνία και για την ανθρωπότητα. Αν δεν αγα πάμε όποιον βρέθηκε μπροστά μας όλα τα περί αγάπης για το Θεό, για τη δικαιοσύ νη, για την ανθρωπότητα και για την ειρήνη, όλα είναι ψέμα και υποκρισία.  

Ιερεύς Χρήστος Μ. Ψαριανός