ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2025 

ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ  ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ 

Ματθαίος θ´ 9 – 13 

Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει και τιμά την ιερή μνήμη του αγίου αποστόλου και ευαγγελιστή Ματθαίου. Ο Ματθαίος, ένας από τους δώδεκα Αποστόλους, είναι ο θεόπνευστος συγγραφέας του πρώτου Ευαγγελίου. Ο ίδιος καθώς το ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, μας διηγείται για την κλήση του από τον Ιησού Χριστό στο αποστολικό αξίωμα.  Μας κάνει εντύπωση, πάντα ο τρόπος με τον οποίο ο Χριστός καλεί τους αν θρώπους, εκείνους που η βουλή του Θεού εξέλεξε για να γίνουν απόστολοι του Ευαγ γελίου. Και μας κάνει επίσης εντύπωση η προθυμία, με την οποία οι άνθρωποι τα αφήνουν όλα και πάνε μαζί με εκείνον που τους καλεί. Εκείνο που πρέπει να προ σέξουμε είναι πως όταν μιλάμε για την ανάθεση του έργου της αποστολής κάνουμε λόγο για ανθρώπους απλούς ψαράδες και αγράμματους. Ξεχνάμε όμως πως δεν ήσαν όλοι ψαράδες, αλλά υπήρχαν και κάποιοι τελώνες, και άρα, τουλάχιστον για τους ανθρώπους αμαρτωλοί. Μα ποιος μπορεί τάχα από εμάς να ξέρει ποιοι είναι μεταξύ μας οι δίκαιοι και οι αμαρτωλοί; Εμείς κρίνουμε κατ’ όψιν, δηλαδή από αυτό που βλέπουμε, μα ο Θεός μόνο ξέρει τι είναι μέσα του ο κάθε άνθρωπος. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κι όταν κάποιες πράξεις μας δείχνουν πως είμαστε αμαρτωλοί, ο Θεός πάλι, που ερευνά και ξέρει την καρδιά των ανθρώπων, βλέπει και ξέρει για ποιο έργο και για ποια αποστολή ο καθένας μας είναι πλασμένος. Ο Χριστός και η Εκκλησία παίρνει τον άνθρωπο και τον κάνει καινούργιο, τον ανασταίνει, τον ξαναγεννά, τον κάνει άγιο, τον σώζει.  

Πρέπει να μην ξεχνάμε ότι για τον κάθε άνθρωπο υπάρχει μία κλήση του Θεού. Ο Θεός θέλει και καλεί τον καθένα χωριστά. Ο Θεός, κι όταν φανερώνεται και μιλάει σε ολόκληρο το εβραϊκό έθνος, καλεί τον κάθε άνθρωπο προσωπικά. Για το Θεό, για την Εκκλησία, δεν υπάρχει συλλογική κλήση. Στην Εκκλησία ο καθένας έχει χωριστή και προσωπική την κλήση του και την ευθύνη του, καθώς και τη θέση του στην τράπεζα των θείων Μυστηρίων, που είναι το δείπνο της σωτηρίας. Φτάνει μόνο να ακούσει και να καταλάβει ο καθένας την κλήση του Θεού, γιατί πολλοί γεννιούνται και πεθαίνουν και δεν καταλαβαίνουν γιατί ήρθαν στη ζωή. Και είναι αυτή ακριβώς η αυτοκαταδίκη του ανθρώπου και η απώλειά του να έρχεται στη ζωή και να μη θέλει να καταλάβει γιατί ήρθε, να μη ρωτάει τι είναι ο άνθρωπος, από πού έρχεται και πού πηγαίνει. Πώς μπορεί καλύτερα να μιλήσει η Εκκλησία για το δράμα πολλών ανθρώπων, που δεν ξέρουν μήτε τι είναι μήτε τι θέλουν μήτε πού πάνε; Μα δεν μπορεί κανείς να κάνει τί ποτα γιατί ακριβώς δε θέλουν. Δε θέλουν και αγνοούν το λόγο του Θεού, το λόγο του Ευαγγελίου, που είναι ζωή, καθώς ο ίδιος ο Χριστός το λέει, «Τά ῥήματα ἅ ἐγώ λαλῶ ὐμῖν, πνεύμά ἐστι καί ζωή ἐστί». Είναι γνωστό εκείνο που είπε ένας νέος μοναχός σε κάποιον γέροντα ασκητή. «Πάτερ, εἶπέ μοι λόγον, ἵνα ζήσω». Οχι πες μου λόγο, για να μάθω, αλλά πες μου λόγο για να ζήσω. Είναι αυτό ακριβώς που δεν το ξέρουμε στον καιρό μας, θέλουμε ίσως να ακούμε, ακόμα και το κήρυγμα της Εκκλησίας, αλλά όχι για να ζήσουμε αυτό που ακούμε, αλλά απλώς για να το μάθουμε και να αποκτήσουμε περισσότερες θρησκευτικές γνώσεις. Αλλά αυτό δε θα πει και δεν είναι τίποτα, γιατί η γνώση δε σώζει.   Ο λόγος του Ευαγγελίου δεν είναι μόνο για να τον ακούσουμε και να μάθουμε, όπως ακούμε κάθε μάθημα και αποκτούμε κάθε γνώση, αλλά για να ζήσουμε αυτό που ακούμε. Το καλύτερο και το περισσότερο που μπορούμε, να κάνουμε, είναι να προσευχηθούμε να μας ελεήσει και να μας φωτίσει όλους μας ο Θεός  

Αμήν 

Ιερεύς Χρήστος Μ. Ψαριανός