Κήρυγμα για την Κυριακή Α ́Λουκά
28 Σεπτεμβρίου 2025
Λουκ. ε ́1-11
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Το Ευαγγέλιο της Α ́ Κυριακής του Λουκά μας μεταφέρει στη λίμνη Γεννησαρέτ. Ο Χριστός, περιβαλλόμενος από όχλο που διψούσε να ακούσει τον λόγο του Θεού, ανεβαίνει στο πλοιάριο του Σίμωνος Πέτρου για να διδάξει. Είναι μια κίνηση ταπεινή και γεμάτη αγάπη ο Κύριος χρησιμοποιεί τα απλά εργαλεία της καθημερινότητας, ακόμη και το καΐκι ενός ψαρά, για να προσφέρει την αιώνια διδασκαλία Του. Αφού τελειώνει τον λόγο του, στρέφεται στον Πέτρο και του ζητά να βγει στα βαθιά και να ρίξει τα δίχτυα. Η ώρα είναι ακατάλληλη για ψάρεμα όλη τη νύχτα είχαν κοπιάσει μάταια. Κι όμως, ο Πέτρος απαντά με πίστη: «ἐπὶ τῷ ῥήματί σου ἐκβαλῶ τὸ δίκτυον». Αυτή η υπακοή, κόντρα στη λογική και την εμπειρία, ανοίγει τον δρόμο για το θαύμα. Τα δίχτυα γεμίζουν τόσο πολύ που σχίζονται, και χρειάζονται και το δεύτερο πλοιάριο για να μαζέψουν την ψαριά, μέχρι σημείου να κινδυνεύουν να βυθιστούν.
Μπροστά σε αυτή την αφθονία, ο Πέτρος συντρίβεται· πέφτει στα γόνατα του Ιησού και λέει: «Έξελθε ἀπ ̓ ἐμοῦ, Κύριε, ὅτι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός είμι». Δεν είναι απλώς μια φράση ταπεινοφροσύνης· είναι βαθιά επίγνωση ότι ο άνθρωπος, όσο κι αν κοπιάζει, είναι περιορισμένος και αδύναμος μπροστά στη δύναμη του Θεού. Είναι η αναγνώριση ότι η ανθρώπινη επιτυχία χωρίς τον Θεό είναι κενή, ενώ η υπακοή στον λόγο του φέρνει αφθονία και χαρά. Ο Χριστός όμως δεν απομακρύνεται· αντίθετα, τον ενθαρρύνει: «Μὴ φοβεῖσαι· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν». Από την ταπεινή δουλειά του ψαρά τον καλεί σε αποστολή ανώτερη, να γίνει «αλιεύς ανθρώπων» για τη σωτηρία των ψυχών.
Το μήνυμα αυτής της περικοπής είναι πολυδιάστατο. Πρώτα, μας δείχνει ότι η υπακοή στον λόγο του Θεού πρέπει να προηγείται από τη δική μας
κρίση και λογική. Πολλές φορές οι συνθήκες φαίνονται αντίξοες, οι προσπάθειές μας άκαρπες, κι όμως, αν αφήσουμε τον Χριστό να καθοδηγήσει τα «δίχτυα» μας, θα δούμε καρπούς που ξεπερνούν κάθε προσδοκία. Δεύτερον, μας καλεί να αναγνωρίζουμε την αδυναμία και την αμαρτωλότητά μας· όχι για να μείνουμε στη θλίψη, αλλά για να δεχθούμε τη χάρη και την πρόσκληση του Θεού. Ο Πέτρος, ακριβώς επειδή συνειδητοποίησε ποιος είναι και ποιος στέκεται μπροστά του, μπόρεσε να δεχθεί την κλήση και να αλλάξει ζωή. Τρίτον, μας θυμίζει ότι η συνάντηση με τον Χριστό μεταμορφώνει τον προορισμό μας. Δεν μένουμε απλοί ακροατές, αλλά καλούμαστε να γίνουμε συνεργοί Του στο έργο της σωτηρίας, να ρίξουμε τα δίχτυα μας όχι πια στη λίμνη, αλλά στις καρδιές των ανθρώπων, με λόγια και έργα αγάπης.
Η σκηνή αυτή μπορεί να βρει αντανάκλαση και στη δική μας καθημερινότητα. Πόσες φορές αισθανόμαστε ότι κοπιάζουμε «όλη τη νύχτα» και δεν πιάνουμε τίποτα; Στις σχέσεις μας, στη δουλειά, στον αγώνα της πίστης; Ο λόγος του Χριστού μάς καλεί: «Εκβαλε εἰς τὸ βάθος». Μη μείνεις στα ρηχά της συνήθειας και της ασφάλειας· τόλμησε να υπακούσεις ακόμη κι όταν όλα δείχνουν μάταια. Η υπακοή αυτή δεν είναι τυφλή· είναι εμπιστοσύνη σε Εκείνον που γνωρίζει καλύτερα και που δεν αφήνει τα δίχτυα μας άδεια. Όπως ο Πέτρος και οι σύντροφοί του άφησαν τα πάντα και Τον ακολούθησαν, έτσι κι εμείς καλούμαστε να αφήσουμε ό,τι μας κρατάει δεμένους στα ρηχά, για να Τον ακολουθήσουμε στα βαθιά της αγάπης και της αποστολής.
Ας προσευχηθούμε, λοιπόν, ο Χριστός να μας δίνει την πίστη να υπακούμε στον λόγο Του, την ταπείνωση να αναγνωρίζουμε την αδυναμία μας, και το θάρρος να αφήνουμε πίσω ό,τι μας εμποδίζει να γίνουμε «αλιείς ανθρώπων». Κι όπως τότε, έτσι και τώρα, Εκείνος μπορεί να γεμίσει τα δίχτυα της ζωής μας με χαρά, ειρήνη και καρπούς που θα ωφελήσουν και άλλους γύρω μας.
Αμήν
Αρχμ. Δ.Σ
