ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ  

26 Οκτωβρίου 2025

(Λουκ. Η΄, 27-39)

Κάποια φορά ο Ιησούς επισκέφθηκε την πόλη Γάδαρα με πλοιάριο. Εκεί τον συνάντησε ένας άνθρωπος με πνεύμα ακάθαρτο, που κατοικούσε στα μνήματα, τα οποία ήταν τότε μέσα σε σπηλιές. Και όταν είδε τον Ιησού -τον μοναδικό αυτόν γιατρό ψυχών και σωμάτων- να έρχεται από μακριά, έτρεξε και τον προσκύνησε …. Και πολύ παρακαλούσε τον Ιησού να μην στείλει τα δαιμόνια στην άβυσσο. 

Ήταν εκεί κοντά και ένα κοπάδι χοίρων που έβοσκε προς το μέρος του βουνού. Τον παρακάλεσαν τα πονηρά πνεύματα και του έλεγαν: «Στείλε μας στα γουρούνια και άσε μας να μπούμε μέσα σ’ αυτά». Τους το επέτρεψε ο Χριστός, για να φανεί έτσι η δύναμη του Θεού και η αλήθεια των λόγων του, διότι σπλαχνίστηκε τον δυστυχισμένο αυτόν άνθρωπο. Πράγματι μπήκαν στους χοίρους και όρμησαν αυτοί από το γκρεμό στη θάλασσα… και πνίγηκαν ….. Οι χοιροβοσκοί τότε έφυγαν και αναγγείλανε το γεγονός στην πόλη και στα χωράφια. Οι κάτοικοι βγήκανε να δούνε τι συνέβη…. Και άρχισαν να παρακαλούν τον Ιησού να φύγει έξω από τα σύνορά τους, διότι φοβήθηκαν μην πάθουν χειρότερα κακά, αλλά και παρέμειναν στην πτώση τους διότι δεν πίστεψαν σ’ αυτόν. Όταν έμπαινε ο Χριστός στο πλοίο για να κατευθυνθεί στην Καπερναούμ, τον παρακαλούσε ο πρώην δαιμονισμένος να πάει μαζί Του…. Δεν τον άφησε όμως ο Ιησούς, αλλά του λέει: «Πήγαινε στο σπίτι σου και στους δικούς σου και ανάγγειλέ τους όσα έκανε ο Κύριος σε σένα και σε ελέησε».  

Από τη σημερινή αυτή ευαγγελική περικοπή εξάγονται οι ακόλουθες αλήθειες:

Φαίνεται ξεκάθαρα στην Παράδοση της Εκκλησίας και στην Καινή Διαθήκη: πρώτον, πως υπάρχει αόρατος πνευματικός κόσμος, άγιος και σατανικός, οι άγγελοι και οι δαίμονες, από τους οποίους έχει διαχρονικά εμπειρία η Εκκλησία, ιδίως οι ασκητές, οι μοναχοί, αλλά και όσοι προσπαθούν να εφαρμόσουν το θέλημα του Θεού στη ζωή και το περιβάλλον τους, και δεύτερον, πως ακόμη και τα δαιμόνια υποτάσσονται στον Χριστό ως σε παντοδύναμο Θεό. Οι δαιμονισμένοι δεν είναι ψυχοπαθείς. Άλλο δαιμονισμός και άλλο τρέλα, σχιζοφρένεια ή άλλου είδους πάθηση. Στην Καινή Διαθήκη φανερά διαχωρίζονται τέτοιες καταστάσεις, ώστε να μην έχουμε το δικαίωμα να κατηγορήσουμε την εποχή του Ιησού ότι βρίσκεται στην άγνοια. 

Στη χώρα μας δρουν και «υπηρετούν» τους ανυποψίαστους συνανθρώπους μας, είτε ατομικά είτε με μορφή εταιρειών, πολλές χιλιάδες μάγοι, μέντιουμ και οραματίστριες, που είναι ενεργούμενα υπερφυσικών κακών δυνάμεων και φθείρουν ψυχές, όσοι βέβαια δεν εξαπατούν ταχυδακτυλουργικά τους πελάτες τους. Δυστυχώς το πονηρό πνεύμα καμουφλάρεται και παρουσιάζει τα κατορθώματά του στη σύγχρονη εποχή μας με επιστημονικό δήθεν προσωπείο και ως εξωτερίκευση των εσωτερικών υποτίθεται δυνάμεων που σε αδράνεια υπάρχουν μέσα μας. 

Στο ίδιο πνεύμα βαδίζουσα η αποκρυφιστική Νέα Εποχή προσπαθεί να πείσει τους ανθρώπους, και φυσικά πλανεμένα διδάσκει, ότι όλοι είμαστε εν υπνώσει θεοί επί της γης, και πως τα θαύματα και η αλλαγή στη ζωή μας είναι κατορθωτά με την επίκληση συνειδητών ενεργειακών δυνάμεων, στις οποίες δίνουν ονομασίες, όπως: ‘μεγάλοι παλιοί’, ‘οντότητες’ με συγκεκριμένα ονόματα, ‘άγγελοι’ (εξ ου και η σύγχρονη πνευματιστική ‘αγγελολογία’), δύναμη ρέϊκι κ.λπ. Όλα αυτά είναι καμουφλαρισμένη διδασκαλία της σύγχρονης μαγείας. Σημειωτέον ότι δεν υπάρχει λευκή και μαύρη μαγεία, δηλαδή, όπως ισχυρίζονται, καλή και κακή, αλλά όλα αυτά είναι μηχανορραφίες του σατανά. Ο απόστολος Παύλος μάλιστα αποκαλύπτει (αλλά και ο Μέγας Αθανάσιος αναφέρει ότι συνέβαινε στη ζωή του Μεγάλου Αντωνίου) ότι τα δαιμόνια εμφανίζονται και ως «άγγελοι φωτός» για να παραπλανήσουν αρκετούς. 

Ο νέος αυτός της ευαγγελικής διηγήσεως, υπόδουλος καθώς ήταν στον διάβολο, έπασχε από αντικοινωνικότητα, επιθετικότητα, εσωτερική διάσπαση και συγκρούσεις, καταστροφική ορμή, έλλειψη προσωπικής συνοχής, μοναξιά και απομόνωση, αφού τα πάθη άλλωστε στην Ορθόδοξη ψυχοθεραπεία είναι διαστροφή των ψυχικών δυνάμεων και κλιμακούμενη αδράνεια προς το καθ’ ομοίωση, προσωρινή ή μόνιμη δηλαδή παύση της πορείας μας προς τη θέωση-ένωση με το Θεό. Αυτές είναι οι συνέπειες του κακού στον άνθρωπο, που διαχέονται και στο περιβάλλον ως ταλαιπωρία, ασθένεια, πείνα, μίσος, πόλεμος, τρομοκρατία, αναρχία, βιασμός, αυτοκτονία κ.λπ., και που έχουν την αρχή τους όχι στο Θεό, αλλά στον μοχθηρό αόρατο πνευματικό κόσμο. Σύμφωνα εξάλλου με τα λόγια του Κυρίου, το «γένος» των δαιμόνων δεν μπορεί να εκδιωχθεί παρά μόνο «με προσευχή και νηστεία» (Ματθ. 14,21).  

Ο Χριστός, τέλος, είναι ο ελευθερωτής ψυχών και σωμάτων. Η σύγκρουση με το πονηρό πνεύμα έληξε, με νικητή τον Αναστάντα Θεάνθρωπο. Ο Χριστός ήλθε «ίνα λύση τα έργα του διαβόλου» (Α’ Ιω. 3,8) και η ανθρώπινη φύση λυτρώθηκε, με αρχή της σωτηρίας την ενσάρκωσή  Του. Για την καταξίωση όμως του ανθρωπίνου προσώπου απαιτείται καθημερινός αγώνας. Η εσωτερική και εξωτερική αλλαγή του πρώην δαιμονισμένου επισημαίνει ότι στον νέο κόσμο του Θεού, που συντελείται καθ’ οδόν και προς το μέλλον, θα υποχωρήσει κάθε μορφή του κακού. Η Εκκλησία είναι το σώμα Του «παρατεινόμενο στους αιώνες». Είναι το ψυχοσωματικό ουράνιο Πανδοχείο, ιατρείο ψυχών και σωμάτων. Εκεί μόνο βρίσκει αληθινή και αιώνια ανάπαυση ο άνθρωπος, διώκεται το κακό και γαληνεύει η ψυχή, αφού επικοινωνεί όχι μόνο αγαπητικά και αδελφικά με τους συνανθρώπους του, αλλά και μέσω των εκκλησιαστικών μυστηρίων με τους αγίους και τους αγγέλους του Θεού. ΑΜΗΝ.

Μ. ΧΟΥΛΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ